lachen helpt tegen angst

Soms vraag ik me af of het niet zou helpen als we op straat nog het volkstheater hadden. Toegankelijk cabaret waar je zomaar tegen aanloopt. Het lijkt me zo gezond, lachen over jezelf. Ik betrapte me op de gedachte dat ik het zelf ook soms vergeet. Of wanneer ik een krant opensla. Dan denk ik dat het fijn zou zijn wanneer sommige mensen zich zelf een keer minder serieus zouden nemen.

De Commedia dell‘Arte hield de mensen in de Renaissance een spiegel voor. Er waren in principe 9 personages. Alle personages samen weerspiegelen de samenleving van vroeger, maar ook van nu. De rondtrekkende acteurs improviseerden een verhaal met als uitgangspunt een strikte hiërarchie waarin hun personages zich tot elkaar verhouden. De een heerst, de ander dient.

Het onhandige getob op het podium was altijd serieus, ook al ontstonden er hilarische situaties. Volgens theaterregisseur Kupferblum* ontstaat het komische van de situatie juist uit de ernst van het probleem. Om die reden werkt het en herkent het publiek haar zorgen.

Meestal bracht het verhaal de slechtste eigenschappen van de mens naar voren. Blijkbaar hebben de rondtrekkende acteurs de mens(en) goed geobserveerd. De personages zijn narcistisch en handelen meedogenloos in hun eigen voordeel. Misschien is dit hoe de mens in elkaar zit. Volgens mij werkt het met de mens een beetje hetzelfde als met een hond. Wanneer je weet dat hij van de wolf afstamt, snap je het gedrag van de hond een stuk beter.

* Markus Kupferblum, Die Geburt der Neugier aus dem Geist der Revolution – die Commedia dell’Arte als politisches Volkstheater, 2013